Egoïstische gedachte?!

Hallo allemaal,

Gisteren betrapte ik mijzelf op iets waar ik normaal niet zo over na zou denken.
Eigenlijk schrok ik er wel een beetje van. Tegelijkertijd is het iets wat heel normaal is.

Het was namelijk als volgt. Wij hadden vanochtend sinterklaas op school. Met een cadeauspel en een high tea daarna.
Voor deze high tea gingen we allemaal zelf wat maken.
Nou ging ik dus cakejes maken.
Dit is voor mij iets wat erg fijn is omdat ik er redelijk goed in ben.
Nou hadden we helaas niet alles in huis wat ik nodig had om het uiterste eruit te halen. Hier ben ik heel boos om geworden. Daar schrok ik dus wel van. Want de gedachte erachter dat was waar ik vooral wel van schrok.

De gedachte erachter was namelijk dat ik voor een keertje de 'beste' wou zijn. Ik wou gewoon een keertje van klasgenoten horen 'wauw hoe heb je dat gedaan" of "wauw wat mooi."
Dit is iets wat je als iemand met DCD, niet vaak te horen krijgt. Maar helaas hadden wij niet alles in  huis. hier raakte ik een beetje in paniek. Dacht dat het verschrikkelijk zou worden.
En nog wel het ergste. Dacht dat een ander het beter zou doen. Dat wou ik niet..
Heel egoistisch dat weet ik, maar tegelijkertijd vind ik dat ik ook wel is een keertje egoischtisch mag denken. Ik mag ook wel een keer horen dat ik iets uitzonderlijk goed doe. Iets beter doe dan anderen..

Dit wilde ik dus even kwijt. Want ondanks mijn DCD en mijn 'volwassen' gedachte. Ben ik nog steeds een puber en wil ik dus ook wel eens ergens in uitblinken. Dit is niet de hoofdzaak van mijn gedachte. Vaak vind ik het ook oke hoe het is geworden etc. maar soms.. soms heb ik er dan echt even genoeg aan.

tot de volgende keer dan maar..

Even iets anders!

Hallo allemaal,

Vandaag even NIET over dcd.. Want ik wil jullie laten weten dat mijn leven NIET om mijn dcd heen draait. 

Meestal zet ik hier dingen gerelateerd aan dcd neer. Dit kan jullie laten denken dat ik heel veel met dcd bezig ben. Dat het me erg tegen zit of dat soort dingen.. 

Dat is echter totaal niet het geval. Dat is wat je hier leest. De blog heet daarom ook DCD in de pubertijd. 

maar nu even iets anders, vandaag ga ik twee dingen doen. 1 wat vertellen over wat ik morgen ga doen en 2 een verhaaltje hier neerzetten omdat ik het leuk vind om verhalen te schrijven. Ik probeer jullie met dit bericht een wat beter beeld te geven van mij.

Ik doe de opleiding onderwijsassistente. Voor deze opleiding moet ik morgen zwarte piet spelen in het zwarte pieten huis. 

Ik heb hier echt onwijs veel zin in, wat is er nou heerlijker dan al die kleine kinderen super vrolijk te zien?

Mijn opleiding gaat erg goed. Ik vind het heel leuk daar. 

Ook is het leuk omdat ik er goed in ben (ja ook mensen met DCD kunnen goed in iets zijn.)

Wat vinden jullie nou eigenlijk van de hele kwestie om zwarte piet heen? Soms vind ik het toch wel wat overdreven hoor!

Een klein stukje van een verhaaltje :

Daar staat ze weer, voor de spiegel. Het is half 8 sochtends, ze moet zo naar school. Eerst moest ze toch echt even voor die spiegel staan. Lisa is een mooi meisje, ze heeft cup B, een mooi slank lijf en mooie sprekende ogen. althans dat had ze. Haar lijf is dun, te dun en haar wangen zijn ingevallen. Hier staat ze zoals elke morgen om half 8, voor de spiegel te kijken. Naast de spiegel staat de weegschaal. Haar dagelijkse routine kan ze allemaal in de badkamer doen. Ze komt uit bed, loopt de badkamer in, kleed zichzelf uit, gaat voor de spiegel staan en weegt zich dan op de weegschaal. Dit alles onthoud Lisa heel goed. Dat staat allemaal in haar hoofd gegraveerd. Vandaag weegt Lisa twee kilo meer als gister. Dus besluit Lisa haar ontbijt helemaal te zitten en een kwartier eerder van huis weg te gaan. Kwart over 8 komt ze aan op school. Rondjes heeft ze gereden. Wel een half uur lang!

Nu hoopt ze die twee kilo eraf te hebben. "blur" zegt haar maag.. misschien had ze toch wat moeten eten thuis. Nou, daar is het nu te laat voor. Snel loopt ze naar de les. Als ze het lokaal in komt gaat de bel. pfoe net op tijd. 

Dit was een stukje verhaal. Ik heb dit hier neergezet omdat ik het leuk vind om te schrijven. Hopelijk hebben jullie nu een beeld zonder dcd van mij. 

Tot de volgende keer!

Hoe ik de diagnose DCD heb gekregen.

Er was bij mij al heel jong (rond de leeftijd van 3/4) bekend dat er wat niet helemaal normaal werkte (zoals de maatschappij dat zou noemen).
Ik praatte niet zoals je dat zou moeten doen op mijn leeftijd ook liep ik nog niet zo goed. Nou werd dit vaak op een 'fase' geschoven.
Mijn ouders hebben een hoop moeite moeten doen voor die diagnose. Uiteindelijk is er bij mij een test gedaan (nou was dit geen test op dcd) dus hier kwam uit dat er helemaal niks aan de hand was. Daarom kwam toen bovenop bij mijn dossier te staan dat ik 'overbezorgde ouders' zou hebben.
Ergens rond mijn 3e jaar ben ik bij een othopedagoog en logopedist (gespecialiseerd op verbale dyspraxie) in een ziekenhuis in utrecht geweest. Deze heeft zonder twijfel gezegd dat ik DCD heb. Enkel heeft zij deze diagnose niet schriftelijk aan mij gegeven. Dit had te maken met dat zij net nadat ik daar 'begonnen' was tijdelijk gestopt is met werken.
Toen hebben mijn ouders het er eventjes bij gelaten. Ze wisten wat ik had, een schriftelijke diagnose vonden zij niet zo nodig.
Tot het moment dat ik rond groep 4/5 zat. Toen had ik toch wel wat extra hulp nodig. Hiervoor hebben mijn ouders een rugzakje aangevraagd. Dit wordt ook wel een indicatieformulier genoemd. Alleen heb je hiervoor wel een geldige (schriftelijke) diagnose nodig. Deze had ik echter toen de tijd nog niet. Rond deze tijd hebben weer een hoop onderzoekjes plaats gevonden. Ik denk dat het 1 of 2 jaar heeft geduurd voordat ik een schriftelijke (geldige) diagnose voor dcd gekregen heb.

Dit was mijn verhaal over hoe ik mijn diagnose heb gekregen.

brammetje baas

Hallo allemaal,

Hebben jullie de film brammetje baas wel is gezien?
Ik vind het een geniale film! Heel leuk. Het is eigenlijk een kinderfilm maar, ik vind dat het bijna verplicht zou moeten worden voor onderwijslerende opleidingen. PABO, MBO onderwijsassistente.

Het is het perfecte voorbeeld van te snel oordelen. Er gewoon maar vanuit gaan.
Dat soms een andere werkwijze beter kan helpen dan gewoon door gaan met straffen.
Ook zie je hierbij dat je als ouder niet alles moet geloven wat de leerkracht zegt!

Het is niet altijd de schuld van het kind! Soms past een andere aanpak gewoon beter.

Kinderen allemaal persoonlijk behandelen. Niet 1 aanpak hebben maar meerdere!

Dit is iets wat ik gewoon even kwijt wou.
Dit omdat deze blog over DCD gaat. Je moet hierbij wel onthouden dat ieder kind apart is. Ik bied hier iets aan waarbij ik vertel hoe het voor mij was. Dit hoeft dus niet voor ieder kind zo te gaan! Het zal wel dicht bij liggen. Alleen iedereen maakt dit anders mee.. Dit wou ik er gewoon even bij zeggen.

Tot de volgende keer maar weer!

lang geleden!?!

Hallo allemaal.

Te lang geleden.. 

Ondertussen ben ik begonnen aan mijn nieuwe school. De opleiding is best leuk maar onwijs veel papier werk. 

Mijn klas is ook heel erg leuk. Hier ben ik wel blij mee. 

In mijn gedachte komt natuurlijk ook het onderwerp DCD in deze opleiding voor. De klas weet dit nog niet en ik weet ook nog niet of ik dit ga vertellen. 

Het is ook wel is een keer fijn om niet het 'speciale' meisje te zijn. 

Nu heb ik een vraag aan jullie. Wat zouden jullie in mijn geval doen? 

Goed ik weet even niet zo goed waar ik het over moet hebben dus wil ik jullie vragen waar jullie nog iets over willen weten. bijvoorbeeld voor de mensen met kinderen met DCD, vrienden met DCD of zoiets. 

Tot laterzz..  

jaloers!

Hier even een kort bericht, waarin ik wat kleine dingetjes ga proberen uit te leggen.

Daarnet heb ik fikse ruzie gehad met eigenlijk bijna de hele familie, over (nu ik er later over na denk) iets heel stoms.. 

Mijn zus zei volgens mij iets verkeerd, wat niet zo was bedoelt. 

Mijn woede kent dan af en toe geen grenzen meer en dat vind ik heel vervelend. 

Mijn zus is de beste zus die je je kunt wensen, maar tegelijkertijd ook de vreselijkste.

Ik ben en blijf een puber met DCD, en na mate ik ouder wordt is er steeds minder verschil in wanneer ik ergens mee begin en wanneer mijn zus ergens mee begint. zo wordt het dus steeds duidelijker dat ik wat langzamer ben in deze dingen, op zich geen probleem. Tot dat dat puberale stel hersenen van mij jaloers worden. 

Want ja jaloezie speelt een grote rol bij kinderen en tieners met DCD. 

Wanneer er dan net iets is opgevallen wat ik eerder al heb geprobeerd en waarin mijn zus dan beter is, kan ik af en toe wat redenloze boosheid vertonen.. 

Dit bedoel ik dan niet zo tegen over mijn zus, ouders of wie dan ook.. 

Alleen is het gewoon erg lastig om het kleine zusje te zijn van iemand die zo goed is in zo veel dingen.. op deze leeftijd trek je het je nog heel erg aan of anderen ergens goed in zijn, hoewel we allemaal proberen te verbergen dat we dat doen.. 

Hierboven staat iets wat ik nog nooit letterlijk uit heb gesproken, ik hoopte dat het opschrijven een oplossing zou tonen maar dat doet het niet. Wel hoop ik dat een aantal van jullie dit misschien herkennen, misschien is jou zusje wel zo.. Hierbij hoop ik dat er wat begrip komt voor degene die ditzelfde ondergaan. 

Ook tegenover mijn ouders heb ik dit nog niet uitgesproken.. elke keer dat ik zo boos ben duurt het soms wel uren voor ik weer over het onderwerp kan praten zonder te gaan huilen, dus vermijd ik het dan.. 

hierbij laat ik mijn korte bericht..

Hallo allemaal.

Vandaag is er voor mij best iets speciaals gebeurt. Ik heb een nieuwe en grotere fiets gekregen, nou zullen de meeste van jullie misschien wel denken "wat is daar in hemelsnaam nou zo speciaal aan".

In dit bericht ga ik jullie uitleggen waarom dit zo speciaal is voor mij.

Het heeft bij mij lang geduurt voor ik kon fietsen, dit hebben jullie in eerdere berichten al wel kunnen lezen.

Nou kon ik uiteindelijk fietsen, maar alleen als ik bij de grond kon. Dit betekende dus een echte kinder fiets, 24 inch was het. Nu ben ik 16 ga ik naar een nieuwe school en reed ik op een kinderfiets, dit stond mij toch niet helemaal aan. Het was tijd voor een grotere meer volwassen fiets.

Alles goed en wel een fiets gekocht, nou kan ik dus niet meer bij de grond. Het op stappen gaat nog wat lastig. Normaal ging ik op het zadel zitten een voet bij de grond de ander op de trapper en fietsen maar. Nu kan dat dus niet meer, het is tot nu toe wel gelukt maar met moeite. Eerlijk is eerlijk ik ben best een beetje trots op mezelf, ik fietste gewoon zomaar weg op een nieuwe fiets. Wat mensen met DCD zullen begrijpen is dat dat niet zo normaal is als bij anderen. 

Goed, ik ben blij dat ik nog trots kan zijn over zulke kleine dingetjes. Niet alles hoeft perfect, want niet alles IS perfect. Zolang jij je er goed bij voelt!

tot de volgende keer,